Mohacz

Miejsce bitwy, stoczonej 29 sierpnia 1526 roku między 80-tysięcznymi wojskami osmańskimi, którymi dowodzili sułtan Sulejman I i wielki wezyr Ibrahim. Liczące 25-27 tysięcy chrześcijańskie wojska węgierskie pod wodzą króla Ludwika II Jagiellończyka zostały rozgromione w nierównej walce, choć otrzymały wsparcie oddziałów żołnierzy czeskich, chorwackich i polskich. Udział w bitwie wzięło 1500 polskich rycerzy, co upamiętnia poświęcony im pomnik. Siłami polskich ochotników dowodził Lenart Gnoiński herbu Warnia. 

Węgry w obliczu inwazji  pozostawione zostały własnemu losowi przez Habsburgów, pomocy udzieliła natomiast Polska - król Zygmunt I Stary przysłał wsparcie 1500 zbrojnych.  

W walce zginął król Ludwik II Jagiellończyk. Po klęsce pod Mohaczem zarówno Porta, jak i Austria usiłowały ustanowić na terenach Królestwa Węgier swoją strefę wpływów. Rywalizacja ta doprowadziła w 1541 r. do podziału kraju na trzy terytoria zależne. Część zachodnia, obejmująca też dzisiejszą Słowację i Chorwację, znalazła się pod panowaniem Habsburgów, środek kraju stał się na półtora wieku paszałykiem z siedzibą w Budzie, a leżący na wschodzie Siedmiogród uzyskał znaczną autonomię w obrębie osmańskiego imperium.

Mohacz to liczące 19 tys. mieszkańców węgierskie miasto położone nad Dunajem, 185 km na południe od Budapesztu.  

Mohacz_3.jpg

 

Mohacz_tablica.jpg

 

mohacz.jpg

 

Mohacz_2.jpg